minsan naiinggit ako sa mga taong napakagaling mag-compose ng sulat. di kasi ako pinanganak na maging writer. pero nung highschool ako lagi akong nauutusan ng editor ng campus voice paper namen na gumawa ng article. para nga silang mga tanga nun eh kasi natutuwa daw sila lagi sa mga gingawa ko kasi parang makatotohanan daw yung mga gawa ko. di ko lam kung iniinsulto nila gawa ko o sadyang nagustuhan nila. lagi ko kasing ginagamit nun sa article ko yung mga kumag kong classmates. kinukwento ko sa buong school yung mga kalokohan namen sa loob ng classroom. minsan na kameng pinatawag sa guidance dahil sa pambubuking ko pero di na nila kame pinarusahan kasi wala naman silang evidence sa krimen na nagawa namen. kelan lang nung nabuklat ko ulit yung highschool album ko nung may bumisita saken dito sa bahay. habang tinitignan ko yung mga old pictures binubulong ko nalang sa sarili ko sana bata pa ako, tipong walang iniintindi kundi paglalaro chaka kung pano tatakasan yung pagkain sa table. hindi masyadong maganda yung childhood ko kasi sakitin ako, madalas lang ako sa bahay pagsinasali ako nina shax sa laro nila lagi akong saling-pusa. minsan pag may sakit ako sa loob lang ako ng bahay naglalaro tapos damay pa si shax kasi wala akong kalaro kaya obligado siyang sa bahay lang rin. pero kahit ganon ang buhay ko nung bata ako masasabi kong kakaiba ako sa lahat ng bata nung panahon ko kasi isang request ko lang nasaharap ko na yung gusto ko, kaya dati naniniwala ako sa magic kasi dati lahat parang automatic na nakukuha ko. habang tumatanda ako nagiiba narin daloy ng buhay ko, medyo marunong na ako mag-isip ng problema. lilinawin ko lang sa mga nagbabasa hindi po ako emo sadyang marami lang pong nilalaman ang utak at saloobin ko. hindi ko po pinagkakalat kung ano man yung mga gumagambala saken, sinusulat ko lang kung pano ba daloy ng buhay ng isang normal na tao. nung nasa bandang highschool ako napansin ko kagad na parami ng parami ang mga formula na kelangan imemorize. nakakasira ng ulo yung ganon diba? minsan may sira ulo akong kaibigan, tinanong sa teacher namen kung may formula ba daw ang buhay ng tao? kung pwede bang icalculate kung gaano katagal kayang itagal ng tao sa mundo. take note highschool palang kame ganon na kame mag-isip pero dinadaan nalang namen sa joke yung mga ganong bagay pag nagtatanong. biruin mo kung puwede mong icalculate buhay mo malamang ang saya nun, baka nga magyabang ka pa nun sa sobarng talino mo nabilang mo yun. kaya lang kaba abot mo pag ang resulta ng calculation mo eh oras nalang pala natitira sayo, saklap ng ganon diba?

kelan kaya ako makakagawa ng blog na matino? yung tipong may saysay naman hindi yung parang wala lang akong magawa sa harap ng computer. sana mamya may maisip akong ibang magandang topic na puwedeng itype para may magawa naman akong iba.

kuwento.....

i had a conversation with a friend yesterday, she was having a problem with her partner. i told her that i'm not the right person to give her advice since i, myself couldn't think of a good advice for my own. sabagay may mga tao talagang di nila hinihingi opinion mo, ang gusto lang nila eh yung may makikinig sakanila habang nagdadrama. akalain mong habang naliligo ako panay daldal niya kahit hindi ko maintindihan yung iba niyang sinasabe medyo nakakarelate naman ako. natawa ako sa unang banat niya, "MAHIRAP PALA DAW PAG ANG KALABAN MO SA MAHAL MO EH YUNG NAUNA SAYO?!". kung wala lang ako nun sa banyo malamang nakatanggap saken ng sapak yun, pano kasi pati ako napaisip sa sinabe niya. anyway sabe ko sakanya itigil niya panonood ng mga koreanovela para di pumapasok sakanya yung mga ganong tipong tanong sa utak niya. ang totoo wala talaga akong maibigay na advice sakanya kasi pati ako nagambala sa tanong niya. kelan lang nung badtrip ako dahil sa kakaiba kong panaginip, dahil dun nag-iba buong mood ng araw ko. minsan talaga pagtinatamaan ako ng toyo sa utak nakakagawa ako ng false move ng hindi nagiisip. in fairness that was my first time na nadiscover ko na marunong pala akong magselos, usually kasi wala naman akong pinagseselosan maybe because nasanay ako na lagi talaga akong napapansin kahit na hindi ako nagpapapansin. i told my friend na walang gamot sa sakit na tamang hinala kaya if i were her i'll put all my thoughts aside and think of something else na hindi makakadistract sa priorities niya. she told me kung makapagsalita daw ako parang wala daw akong iniisip, naknampotah!!!!! if she only knew what's been bother me malamang magkadramahan kame, obviously i don't have the courage to tell her everything kasi hindi ko talaga ugaling mag-share ng kung anu-ano. alam ko unfair yung ganong ugali kaso mas sanay ako na sinasarili ko yung mga bagay na alam kong hindi rin masosolusyunan ng ibang tao, makakadagdag lang ako sa palaisipan nila kaya it's much better na i'll keep it to myself nalang. di kami gaanong nakapag-diskusyon ng friend ko kasi we were really late na sa school kahit na hindi maganda pakiramdam ko pinilit ko parin pumasok. i wanted to help my friend, gusto ko siyang pigilan mag-isip ng mga bagay na nakakagulo sakanya, when we were already at the jeep i was shocked kasi she was already crying and i don't know what to do. inalok ko siya na wag na kameng pumasok kaso di siya pumayag napansin narin niya kasing di ako ok. nung nasa room na kame di niya talaga mapigilan umiyak. sa malas ko naman nakagawa ako ng eksena kasi biglang nagdilim paningin ko. buti nalang hindi gaanong hyper magturo yung prof namen. pinapunta ako sa clinic nung prof namen tapos sinama ko friend ko dun ko siya pinaiyak ng todo mailabas lang niya feelings niya. muka man kameng tanga sa clinic pinanindigan ko na pagiging magbest-friend namen. sinabe ko sakanya na ask her boyfriend personally kung ginagago na ba siya, i told her pa nga na kung gusto niya ako na magtanong since close ko naman yung boyfriend niya kaso ayaw niya nakakahiya daw saken baka ako pa daw unang makaalam na ginagago na siya. di siya gaanong makapagsalita kasi nga panay iyak niya, di ko na nga siya maintindihan eh bingi pa naman ako. sa sobrang tipid niyang magsalita biglang dumating sundo ko. sabe ko sakanya text niya ako. nung nasa sasakyan na ako, ako naman yung biglang napaisip? para di ako mapansin ng kuya at ate ko nagtulogtulugan nalang ako kunwari pero daming questions sa utak ko. gustong murahin ng matindi yung friend ko di ko lang magawa kasi problemado. sabagay magkaiba kame ng sitwasyon ng friend ko, di naman ako nakikipagkumpetensiya sa ex ng kambal ko eh! wala naman kasi akong laban sa nakaraan niya kaya mas mabuti pang manahimik nalang ako. sana lang di na ulit ako makaramdam ng selos kasi ayoko ng ganon.